Kitchen Budapest – działająca od czerwca 2007 przestrzeń odwołująca się do idei medialabu: Zrzesza wielodyscyplinarny zespół (informatycy, projektanci, artyści, użytkownicy) badaczy pogranicza kultury, nowych mediów i techniki. Nowoczesne technologie komunikacyjne w świetle przestrzeni miejskiej i społecznej, remix możliwości nowych mediów codziennym życiu – to pola poszukiwań teamu badaczy. KiBu oferuje przestrzeń do pracy i nauki, możliwość projektowania i wdrażania idei poprzez nowatorskie wykorzystanie nowych mediów cyfrowych oraz otwartych modeli współtworzenia. Współpraca z Magyar Telekom, czołową węgierską firmą telekomunikacyjną i sponsorem KiBu, stwarza platformę materializacji idei. Ostatnie projekty KiBu to m.in.: Beat your Mouse Movement aka BYMM, No Copy Paste, Arbour Light, Facebook Top Trumps. Regularnie organizuje wystawy i prezentacje prototypów i nowych projektów powstałych w środowisku KiBu jak i w zaprzyjaźnionych instytucjach. Bierze udział w wielu wydarzeniach, również na skalę europejską, np. Media Facades Festiwal (jest to międzynarodowy festiwal łączący pracownie medialabowe z całej Europy, zainicjowany przez berliński Public Art Lab, odbywa się symultanicznie we wszystkich miastach, w których działają pracownie medialabowe), Budapest Design Week, czy Intensive Course Week na Moholy-Nagy University of Art and Design. Współpracuje z innymi europejskimi ośrodkami medialabu m. in. z Madrytu, Brukseli, Nantes, Londynu w ramach projektu LAB to LAB.

Kitchen Budapest to najbliżej od Lublina usytuowane kulturowo-społeczne laboratorium nowych mediów i sieci. To jedna z zaledwie kilku – obok Madrytu, Linzu, Londynu, czy Karlsruhe – prężnie działających formuł tego typu w Europie. Zapraszając do udziału w naszym projekcie przedstawicielkę tego najmłodszego spośród formatów działań artystyczno-animacyjnych zamierzamy zrealizować dwa zasadnicze cele. Po pierwsze, zależy nam na pokazaniu profilu funkcjonalnego medialabu jako nowej, otwartej formuły aktywności kulturowej, która synergizuje artystów, animatorów, technologów i humanistów wokół nowoczesnych technologii komunikacyjnych. Interesuje nas potencjał, jaki udaje się na bazie tego spotkania osiągnąć oraz problemy, jakie z niego wynikają. Po drugie, chcemy sprawdzić, na ile nośne, reprezentatywne i wartościowe mogą być sytuacje artystyczne, które generują tego typu ośrodki i realizowane przez nie projekty. Wspólnie z naszym Gościem poszukamy odpowiedzi na pytania o to, jakie są pragmatyki artystyczne związane z nowymi mediami i Internetem; z jakimi problemami mierzą się artyści zaangażowani w tym obszarze i jakim wartościom hołdują; jak wygląda od kuchni „ideologia” towarzysząca „cyfrowej rewolucji”, którą opowiada się za pomocą takich kategorii jak wolna kultura, otwarty kod, interaktywność, multi i transmedialność, wirtualność czy zbiorowa inteligencja. Dzieło, które zapoczątkowali aktywiści KiBu i innych, podobnych labów, to pierwsze owoce nowej, otwartej kultury.

Prezentacja KiBu

Retransmisja spotkania

Zamykamy pierwszą edycję „atomów i bitów” stawiając przed lokalnym środowiskiem kultury, uczelniami, mediami i sferą biznesu pytanie o możliwość adaptacji idei i formatu laboratorium cyberkultury i nowych mediów w Lublinie. Takie MediaLABY funkcjonują na świecie jako synergiczne formuły łączące na wielu poziomach działania w obszarze sztuki mediów, ich inżynierii, czyli budowania i programowania z krytycznym, mającym odniesienia humanistyczne namysłem teoretycznym i ideowym nad ich kulturowo-społecznym potencjałem i codziennym wykorzystaniem nowych mediów jako narzędzi tworzenia kultury. Wokół nich gromadzą się ludzie, którzy uczą się rozumieć rzeczywistość integralnie – przekraczać klasyczne, analogowe, granice dzielące wspomniane sfery w obszarze naszej sformatowanej analogowo wyobraźni. Realnych kształtów nabiera dzięki nim kultura atomów wchodzących w dialog z bitami: kwitną projekty, które obejmują przeróżne kompetencje i wrażliwości kulturowe jednocześnie przekraczające granice samej kultury i mediów. To dosyć szczegółowe pytanie o sens mediaLABU sytuuje się w szerszym obszarze problemowym – rozumienia kondycji kultury współczesnej przez pryzmat jej mediatyzacji i kolonizacji technologicznej. Odnosi się ono także do dynamiki zmian zachodzących w kulturze przebiegających według wskazanych, także i w ramach naszego projektu, podziałów między analogowym a cyfrowym, między biernym konsumowaniem kultury a jej aktywnym współtworzeniem, masowością przekazu a wielostronnymi modelami komunikacji sieciowej, hierarchiczną instytucjonalizacją mediów masowych a zdecentralizowaną i chaotyczną kulturą cyfrową. Pytanie o mediaLAB rozumiany jako formułę nowej kultury mediów i łączących je sieci to zatem także pytanie o przyszłość kultury w ogóle, o możliwości jej rozumienia, antycypowania i aktywnego, a zarazem krytycznego, w niej uczestnictwa.

Czy Lublin jest gotowy na myślenie w tych kategoriach? Czy chcemy, potrafimy i możemy myśleć o takich formach konsumowania zdobyczy nowych technologii i towarzyszącej im cyberkultury? Przy udziale Melindy Sipos, dyrektorki programowej KiBu, spróbujemy dokonać wstępnej, szkicowej i rozpoznawczej projekcji węgierskiego projektu na mapę naszych lokalnych potrzeb i uwarunkowań – ze szczególnym uwzględnieniem kontekstów budowanego Centrum Spotkania Kultur i naszych starań o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Sprawdzimy, czy jesteśmy w stanie wyartykułować i połączyć partykularne interesy wokół takiego konceptu i zacząć gromadzić społeczny kapitał założycielski MediaLAB Lublin po to, by w jakiś sposób stawić czoła temu wymiarowi współczesności.

Cyberkultura i krytyczne studia nad jej historią – stanowią jeden z najważniejszych fenomenów technospołeczeństwa, którego funkcjonowanie determinują nowe media cyfrowe oraz sieci. Fundamentalną tezą wyznaczającą kierunek podejmowanych przeze mnie teoretycznych i interpretacyjnych wysiłków jest przekonanie, że cyberkultura opiera się na syntopii sztuki, nauki i technologii. Cyberkultura łączy praktyczne dokonania artystów, wynalazców, aktywistów sieciowych oraz tych, którzy zajmują się badaniem, opisem i teoretyczną refleksją dotyczącą technokultury. Sumuje wszystko to, co związane jest z siecią i cyberprzestrzenią, ale też to, co pozostaje offline.

Rozwijając koncept syntopii sztuki, nauki i technologii jako motto traktuję maksymę Jeana Mignota: „Ars sine scientia nihil est”. Sztuka technologii i technologie sztuki odwołują się do zaplecza naukowego, korzenie tego zjawiska tkwią w pierwszych manifestacjach sztuki komputerowej powstałych w latach sześćdziesiątych. W cyberkulturze nauka pojmowana jest często jako praktyka estetyczna, zaś sztuka staje się rodzajem praktyki badawczej i naukowej. Cyberkultura jest rozległym obszarem obejmującym swym zasięgiem sieć stwarzającą podstawy do powstania wirtualnego świata będącego rodzajem augmentacji przestrzeni fizycznej. Łącznie (nie w opozycji) dają one holistyczną przestrzeń integralną, w której odbywa się komputerowo zapośredniczona komunikacja oraz tworzy się kultura będąca efektem wykorzystania technologii komputerowych. Nie tylko jednak, jak chce większość teoretyków cyberkultury, w sieci – online – ale także offline. Wynika to moim zdaniem z faktu, iż cyberkultura silnie powiązana jest z kulturą nowych mediów, a te nie są wyłącznie domeną sieci. Ostre oddzielanie studiów nad nowymi mediami cyfrowymi i kulturowymi badaniami nad internetem (co bywa utożsamiane z badaniem cyberkultury) – wydaje się być nieuzasadnione.

Cybersztuka (resp. sztuka nowych mediów) to rozmaite zjawiska artystycznych, które wykorzystując nowe media cyfrowe i nowe sposoby kreacji stają się naturalną ekspresją cyberkultury. To w cybersztuce wyraża się ona najpełniej, rozpatruję zatem zagadnienia estetyczne i teoretyczne cybersztuki dociekającego tego, co stanowi esencję sztuki mediów elektronicznych. W moim ujęciu traktowana ona jest jako awangarda epoki cyfrowej przekraczająca horyzont poznawczy teorii mediów. Następuje przesunięcie od teorii nowych mediów do teorii software’u, co jest charakterystyczne dla metamedialnych i postmedialnych tendencji w cybersztuce.

Retransmisja spotkania

Wystawa „Limes Sztuki” jest częścią projektu „atomy+bity” poświęconego kulturowym znaczeniom i artystycznym reprezentacjom technologii cyfrowych. Punktem wyjścia dla opracowania koncepcji wystawy stała się lubelska kolekcja sztuki współczesnej. Zbiór tworzony od pięciu lat przez Lubelskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych pokazuje złożony, wielowymiarowy charakter polskiej sztuki ostatnich dekad, uwzględniając różnorodność poszukiwań i mediów. Wystawa „Limes Sztuki” została skonstruowana na bazie wybranych prac „kolekcyjnych”, których tematykę lub formę skonfrontowano, uzupełniono lub rozwinięto w nawiązaniu do problematyki projektu „atomy+bity”. Głównym aspektem takiej koncepcji jest pytanie na ile lubelska kolekcja odzwierciedla najnowsze poszukiwania w sztuce współczesnej, zwłaszcza te oparte o rozwój technologii cyfrowych i sieciowych oraz uwzględnia nową, społeczną rolę sztuki.

W ramach niedawnej prezentacji lubelskiej kolekcji sztuki współczesnej we Lwowie zatytułowanej „Siła Sztuki” ukazano sztukę współczesną jako teren eksploracji obszarów „pogranicznych” w sztukach wizualnych, w ramach tego tematu przedstawiono różne wątki podejmowane przez artystów kolekcji. Ukazanie sztuki polskiej ostatniego półwiecza, podejmującej i problematyzującej temat „granicy” okazało się intrygującym spojrzeniem dzisiaj, w czasie nieustannych przekształceń i przemieszczeń granic, ale także w dobie wyznaczania nowych obszarów granicznych oraz powstawania nowych barier i ograniczeń.

Projekt „atomy+bity” pokazuje i uświadamia kolejne granice w kulturze, limesy prowadzące lub ograniczające pola artystycznych poszukiwań, ale także otwierające lub ograniczające możliwości tworzenia reprezentatywnych zbiorów, zdolnych właściwie opisywać sztukę aktualną, potwierdzających jej żywotność i wrażliwość na otaczającą rzeczywistość. Sprawdzanie zdolności oddziaływania sztuki zamkniętej w kolekcji, jej adekwatności wobec zmieniającego się świata jest równie ważne, jak sam fakt gromadzenia dzieł ze względu na ich wartość artystyczną. Każda kolekcja sztuki współczesnej powinna być zasobnikiem wartości, ale także kapsułą czasu, tak aby pokazywać poszukiwania sztuki na równi z reprezentowaniem ducha czasu w których powstała. Ważnym założeniem wystawy jest konfrontowanie prac kolekcji w powiązaniu ze zmianą kontekstu, odkrywając w ten sposób nowe znaczenia wykraczające poza ich dotychczasową interpretację.

Paweł Janicki DataSense
Większa część moich inspiracji, a także zainteresowania koncentrują się wokół muzyki, programowania i sieci komunikacyjnych. To triada dość typowa dla sztuki mediów lat 90. Nie sądzę, żebym był jednak niewolnikiem tamtej dekady – powyższa konstatacja jest prostym stwierdzeniem istnienia koincydencji, choć niewątpliwie dorastałem – jako twórca – w tamtym okresie.
Patrząc na rzecz ze współczesnej perspektywy można ciągle dostrzegać wiele interesujących możliwości tkwiących w wymienionych powyżej tematach. Jeśli ktoś poszukuje dla siebie przestrzeni względnie nieobciążonej absurdalnym w sumie przywiązaniem do zaprzeszłych paradygmatów określających rolę i status twórcy czy jego prac – z pewnością poczuje się dobrze właśnie w tym miejscu.
DataSense to hasło wyrażające zainteresowanie informacją, jej przepływem i strukturami. Tym, co znajduje się niejako „poniżej” dźwiękowych i wizualnych form prezentowanych odbiorcom mediów „konsumenckich” – to, co znajduje się poniżej jest często nader interesujące. Mam wrażenie, że użyte w pierwszym akapicie słowo „programowanie” może u wielu osób wzbudzać niepokój, zresztą słusznie. Twórcy programujący samodzielnie w jakiejś mierze stanowią oddzielną społeczność, która nieczęsto jest wskazywana przez teoretyków jako realny byt. Programowanie jest w jakiejś mierze czynnością wstydliwą, kłopotliwie odbiegającą od standardowych zachowań w tzw. świecie sztuki. Porzucając w tym miejscu ironię warto stwierdzić, że samodzielne programowanie stanowi wyjątkową technikę twórczą – chodzi nie tyle nawet o warsztat, ile o możliwość wyjścia poza bycie użytkownikiem – konsumentem.
Wystawę uzupełnia autorski wykład-prezentacja i performance/koncert z serii M.T.N.C.T.R.L.D.

Paweł Janicki (ur. 1974) – niezależny twórca medialny i producent operujący w domenie muzyki generatywnej, estetyki microsound i kompozycji algorytmicznej, kreujący audiowizualne systemy interaktywne, instalacje i performances. Pracuje z autorskimi, systematycznie rozwijanym narzędziami programowymi i interfejsami. Szczególną rolę w jego działaniach odgrywa pisanie własnego oprogramowania i - szerzej - kreowanie własnych mediów lub sabotowanie istniejących. Jest związany z Centrum Sztuki WRO, aktualnie kieruje Laboratorium WRO, a jego aktywności są skoncentrowane przede wszystkim na aplikacjach sieciowych i dźwiękowych oraz systemach sensorycznych (wśród projektów realizowanych w Laboratorium WRO pod jego kierownictwem znalazł się m.in. Interaktywny Plac Zabaw). Był również współzałożycielem i długoletnim członkiem znanego, eksplorującego estetykę lo-fi kolektywu Gameboyzz Orchestra Project. Jego muzyczny net-performance Ping Melody otrzymał w 2004 r. „netarts.org” Grand Prize przyznawaną przez tokijski Uniwersytet Haramachida i nominację do nagrody szwajcarskiego festiwali Viper w Bazylei.

Obecność Michała Brzezińskiego w ramach projekty atomy+bity ma dla nas podwójne znaczenie. To artysta pracujący na co dzień z wizualnymi technologiami medialnymi i jednocześnie świadomy swojej roli i wagi podejmowanych problemów, dobrze je rozumiejący teoretyk sztuki i kultury uwikłanych w relacje z nowoczesnymi technologiami. Jego zainteresowania koncentrują się w obszarze oddziaływań i przenikania klasycznych form sztuki mediów z najnowszymi, cyfrowymi formami technologicznymi i medialnymi dostępnymi w kulturze. W Lublinie zobaczymy set kilku dotychczasowych realizacji tego artysty z obszaru sztuk wizualnych; będą to prace See me, Memory, Pasja, Pamięć Wirtualna, Ideal Logic, Dust. Brzeziński stawia w nich pytania o możliwości technologii video i filmu, zestawia ze sobą linearność tych analogowych mediów z możliwościami jakie w zakresie wizualności oferują technologie cyfrowe, eksploruje możliwości i poszukuje granic tych hybrydycznych form. Drugi aspekt działalności artysty, o którym będzie okazja porozmawiać w czasie spotkania z nim, to najnowszy projekt metaartystyczny zatytułowany Galeria NT (Nowoczesnych Technologii) oraz towarzyszące mu refleksje i pragmatyki działania kulturowego. Brzeziński jako teoretyk sztuki i kultury stawia w ramach tej realizacji pytania o możliwości prezentowania i popularyzowania sztuki cyfrowej – powstałej przy użyciu nowych mediów i technologii cyfrowych – poddając tym samym w wątpliwość „klasyczne” strategie muzealne, wystawiennicze, promocyjne i użytkowe związane z analogową, bazującą na „atomowych” formach, rzeczywistością B.C. (Before Computers). W swoim projekcie stara się burzyć kulturowe i społeczne granice stojące pomiędzy wymogami ze strony „nowej sztuki” a przyzwyczajeniami i kontekstami towarzyszącymi „starej”, zmniejszać opór w stosunku do nowoczesnych, sieciowych i wirtualnych możliwości, którymi uwodzi cyberprzestrzeń.

Michał Brzeziński – (ur. 1975) artysta, teoretyk wideo, kurator Galerii NT w Łodzi, oraz cyklu Parakino i Festiwalu IN OUT w CSW Łaźnia w Gdańsku. Absolwent filmoznawstwa przy Katedrze Mediów i Kultury Audiowizualnej UŁ. Praca magisterska pt. Podmiot, ciało tożsamość. Przyczynek do antropologii cyberkultury [2003]. Jego prace wideo prezentowane były we wszystkich najważniejszych polskich galeriach sztuki współczesnej między innymi w ramach pokazów Józefa Robakowskiego i Krzysztofa Jureckiego. Pokazy indywidualne i wystawy jego prac można było zobaczyć w galeriach takich jak: Bunkier Sztuki w Krakowie, Wieża Ciśnień w Koninie, Arsenał w Białymstoku, CSW Łaźnia, Muzeum Sztuki w Łodzi, BWA w Kielcach, BWA w Sanoku, Galeria Platan w Budapeszcie. W 2005 pokaz jego pracy PEER GYNT odbył się w Filharmonii Łódzkiej im. A. Rubinsteina (utwór E. Griega w wykonaniu orkiestry Lingua Nostra dyrygowanej przez Marcina Wolniewskiego). Uczestniczył w dwóch niezależnych prezentacjach na Łódź Biennale 2006 zarówno jako artysta, jak i jako kurator. Brał udział także w głównej wystawie Biennale Fotografii w Poznaniu 2008 roku, festiwalu INSPIRACJE w 2008, festiwalu PRZECIĄG w 2009, festiwalu dokumentART 2010 w Szczecinie, a w ramach pokazu Perpetual Art Machine uczestniczył w MEDIATIONS Biennale w 2010 roku (Poznań, Berlin, Bratysława). Teksty na temat jego twórczości prezentowane były w pismach takich jak EXIT, OPCJE czy OBIEG, ART EON. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na 2008 rok.

Cytat z ewangelisty Doby:
I przyszedł Pan i pokazał najnowsze elektroniczne gadżety.
I rzekł do zebranych pokazując je „teraz one będą czynić świat poddanym. Używajcie ich codziennie, tak czyńcie na moją pamiątkę”.

Antoni Porczak przyjął nasze zaproszenie do wygłoszenia wykładu, w ramach projektu atomy+bity, poświęconego tematyce sztuki nowych mediów. Będzie to prezentacja o charakterze wprowadzającym i porządkującym; szkic sytuacyjny nowej przestrzeni działań artystycznych połączony z przedstawieniem i objaśnieniem najbardziej istotnych słów-kluczy, tagów, które opisują ważne wewnątrz niej sytuacje i procesy. W wystąpieniu analizowane będą kategorie i problemy takie jak: interaktywność, software, interfejs, cyfrowość, hybrydyczność, komunikacja, a także dynamika dyskursu sztuki, która widoczna jest w napięciu pomiędzy tym, co analogowe, a tym, co cyfrowe; pomiędzy tym co linearne, a tym, co interaktywne i sieciowe. Zdaniem Porczaka pojawienie się mediów cyfrowych to okoliczność, która w sztuce jest momentem zwrotnym i wywrotowym – uruchamia procesy, które w tym obszarze rzeczywistości dotąd nie istniały lub były marginalizowane. Wobec tych zmian nie da się przejść obojętnie – na naszych oczach zmieniają się narzędzia twórców, kontekst odbioru dzieła i sposoby jego eksploracji. Wraz z nowymi mediami zmienia się sztuka, a za nią zmienia się także cała rzeczywistość.

Retransmisja spotkania

Prof. Antonii Porczak – pracownik naukowy, teoretyk, artysta. Ukończył studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Rzeźby, w latach 1964-1970. Obecnie kierownik Pracowni Działań Medialnych w Katedrze Intermediów Wydziału Rzeźby krakowskiej ASP. Założyciel Pracowni Działań Medialnych Wydziału Rzeźby (1993r). Współzałożyciel unikatowego kierunku Intermedia. Jest autorem rzeźb plenerowych, kameralnych i wystawowych, setek rysunków, kilkunastu instalacji (w tym wideo instalacji), kilkudziesięciu artykułów dotyczących sztuki interaktywnych mediów oraz edukacji artystycznej. Autor takich instalacji interaktywnych jak Mechaniczna czułość (1999) czy Aspekt przedmiotu (1999). Prowadzi badania naukowe dotyczące głównie: sztuki mediów, percepcji operacyjnej, interaktywności medialnej. Współpracuje z największymi pracowniami medialnymi w Europie m.in. W Zentrum fur Kunst und Medientechnologie (Niemcy), Hochschule fur Gestaltung Karlsruhe (Niemcy), Ars electronica (Linz, Austria) czy Universitat Bauhaus (Weimar, Niemcy). Brał udział w ponad 120 wystawach zbiorowych (około 40 za granicą) m.in. XLIII Biennale Weneckim w 1988 r. Był kuratorem wystaw sztuki mediów w Bunkrze Sztuki w Krakowie. Uczestnik wielu sympozjów rzeźbiarskich, w kraju i za granicą.

Magnus Wallin bada historię przedstawień ludzi słabszych fizycznie, chorych i niepełnosprawnych w kulturze zachodniej oraz to, w jakim stopniu te sposoby przedstawiania kontynuowane są do dziś. Bardzo ważny w całej twórczości artysty jest humanizm i wymiar społeczny prac. W Exit (1997), swojej pierwszej animacji, Wallin „pożycza” postaci z rysunków Hieronima Boscha z przełomu XV i XVI wieku. Przedstawieni w nich okaleczeni, ranni, niepełnosprawni ludzie są rzeczywistymi studiami Boscha dla malarskich przedstawień ludzi skazanych na piekło – naiwnych, głupich i złych. Artysta zeskanował reprodukcje tych rysunków i wprowadzając do animacji komputerowej uczynił z nich ośmiu bohaterów odgrywających główne role w machinimie Exit, która stanowi fikcyjne uniwersum, podobne do tego ze współczesnych środowisk gier komputerowych. Widz ogląda rozpaczliwą ucieczkę ośmiu niepełnosprawnych postaci przez kilometrowy, płonący korytarz. Animacja została stworzona w konwencji snu, w której historyczne figury Boscha połączone zostają ze współczesnym światem gier komputerowych oraz zawodów sportowych, jest ironicznym komentarzem porównującym zachowania późnośredniowiecznego społeczeństwa, w którym żył Bosch, ze współczesnymi społeczeństwami państw zachodnich. Autor udowadnia, że pozostały one niezmienione przez wieki, pokazuje, jak pewne odwieczne stereotypy dotyczące ludzkiego ciała nadal dominują we współczesnej ikonografii i nadal bardzo mocno wiązane są z ideologią. Korzystanie w tym wypadku ze strategii łączenia kodu gry komputerowej i animacji – machinimy, służy badaniu i komentowaniu w jaki sposób nowe media i technologie są stosowane i wykorzystywane w naszej kulturze. W pracach artysty nie ma zachwytu nad nimi, lecz krytyczny dystans. Wallin świadomie wykorzystuje wizualną siłę związana z popkulturą, chętnie stosuje również silną retorykę, przyciągając w ten sposób widza oraz traktując jako środek przekazu istotnych treści i komunikowanie wartości. Na wystawie Magnusa Wallina w Lubelskiej Zachęcie organizowanej w ramach projektu atomy+bity obok wspomnianego filmu Exit zostaną zaprezentowane również prace: Skyline (2000), Anatomic Flop (2003), Colony (2009) oraz Mission (2009). Twórczość tego słynnego szwedzkiego artysty omówi Gyonata Bonvicini, dyrektor i kurator berlińskiego oddziału Galerii Nordenhake

Magnus Wallin – (ur. 1965 r.) Szwedzki artysta video, twórca animacji, obiektów i instalacji. Ukończył Duńską Akademię Sztuk Pięknych w Kopenhadze. Obecnie mieszka i pracuje w Malmö, Szwecja. Znany przede wszystkim z filmu Exit z 1997 roku, który został zaprezentowany na 49. Biennale w Wenecji w ramach Platformy Humanizmu (2001). Uczestnik licznych wystaw zbiorowych i indywidualnych w całej Europie i Stanach Zjednoczonych. Związany z Galerią Nordenhake.

Gyonata Bonvicini – (ur. 1972) Codogno, Mediolan. Mieszka i pracuje w Berlinie. Doktorat obronił na wydziale Historii Sztuki Współczesnej na Uniwerystecie w Parmie. Przez ostatnie dziesieć lat pracował dla państwowych i komercyjnych galerii w całej Europie. Obecnie dyrektor berlińskiego odziału Galerii Nordenhake.